Kameo en de picknick in de regen

Kameo en konijn Noor hadden een picknick bedacht. Niet voor midden op de dag, maar voor het rustige stukje avond voordat Noor naar bed ging. Ze hadden een mand met fruit, twee bekers en een geruit kleed.

‘Daar, onder die boom,’ zei Noor. Ze wees een droge plek aan. Precies toen viel er een druppel op haar neus. Daarna één op Kameo's kopkam. En toen zoveel druppels tegelijk dat het leek alsof de lucht haar handen leegschudde.

Kameo vouwde het kleed snel op. Noor hield de mand dicht. Ze renden niet ver; onder een groot blad bleven ze staan. De mand was droog gebleven. Het kleed ook. Alleen hun picknickplek was verdwenen onder glimmende plassen.

‘Gaan we nu maar naar huis?’ vroeg Noor. Haar oren hingen een beetje.

Kameo keek naar de mand. ‘We zijn de appels niet kwijt. En het kleed niet. We zijn alleen de droge grond kwijt.’

Noor dacht na. ‘In mijn huis is droge grond.’

‘Dan nemen we de picknick mee naar binnen,’ zei Kameo.

Ze wachtten tot de regen iets zachter werd en liepen naar Noors ronde deur. Onderweg sprong Noor over een plas. Kameo sprong er ook overheen, maar landde precies in een kleinere plas erachter. Plons. ‘Die had ik niet gezien,’ zei hij. Noor lachte zo hard dat haar oren weer rechtop gingen. Binnen droogden ze hun voeten bij de mat en zetten de mand op tafel.

Kameo spreidde het geruite kleed uit op de vloer. Noor zette de twee bekers erop. Uit de mand kwamen appels en een handje druiven. Het was precies dezelfde picknick, alleen met een dak erboven.

Buiten gleed de regen over het ronde raam. Binnen rook het naar fruit en naar de houten kast van Noor. Ze zaten naast elkaar op het kleed. Noor gaf Kameo de kleinste appel, omdat die precies in zijn hand paste.

‘Weet je wat?’ zei Noor. ‘Ik hoor de regen zelfs beter dan buiten.’

Kameo luisterde. Tik op het dak. Tikkel op het raam. Een lange zachte ruis daartussen. Ze aten rustig verder. De mand stond tussen hen in en het kleed was nog altijd droog.

Toen het fruit op was, vouwde Kameo het kleed op. Noor zette de lege bekers weg. Het was nu echt tijd om te gaan liggen. Ze kroop onder haar deken en keek naar Kameo.

‘Was dit nog een echte picknick?’ vroeg ze.

‘We hadden een mand, een kleed, iets lekkers en elkaar,’ zei Kameo. ‘Volgens mij wel.’

Noor knikte. ‘Dan doen we hem misschien nog eens. Maar dan zonder dat jij in een plas springt.’

‘Dat kan ik niet beloven,’ zei Kameo.

Noor lachte nog één keer en trok haar deken op. Kameo bleef even zitten tot de regen buiten weer alleen een zachte ruis was. Daarna wenste hij Noor welterusten en liep hij naar zijn eigen huis, met het opgevouwen kleed onder zijn arm.