Kameo en de slingers voor morgen

Morgen was Kameo jarig. Morgen kwamen zijn vrienden. Morgen zou er iets lekkers op tafel staan. Maar vandaag was nog steeds vandaag, hoe vaak Kameo ook naar de klok keek.

Op tafel lag een slinger van papieren ringen. Paarse, gele en blauwe ringen. Hij had hem bijna af. Kameo haakte er nog een gele ring aan. Toen keek hij opnieuw naar de klok.

‘Ben ik nu al jarig?’ vroeg hij aan de uil die op bezoek was.

De uil keek naar de slinger. ‘Je hebt één ring gemaakt. De klok heeft intussen maar een heel klein stukje gelopen.’

‘Dan maak ik er nog tien,’ zei Kameo. Hij werkte zo snel dat hij per ongeluk twee ringen aan zijn eigen arm vastmaakte. De uil lachte. Kameo ook, een beetje.

Later lag Kameo in bed. De slinger hing nog niet. Hij keek naar de maan achter het raam. Daarna naar de klok. Daarna weer naar de maan.

‘Als ik blijf kijken, wordt het dan sneller morgen?’ vroeg hij.

‘Ik denk het niet,’ zei de uil. ‘De nacht gaat op zijn eigen tempo.’

Kameo zuchtte. Hij wilde morgen niet missen. De uil ging op de rand van de tafel zitten en schoof de papieren ringen naar hem toe.

‘We kunnen wel iets voor morgen klaarmaken,’ stelde hij voor. ‘Dan ligt alles op de juiste plek als je wakker wordt.’

Dat klonk beter dan nog een keer naar de klok staren. Kameo kwam uit bed en pakte de losse uiteinden van de slinger.

Samen hingen ze de slinger langs de balk boven de tafel. Kameo hield de ene kant vast. De uil wees waar de andere kant moest komen. Eén papieren ring bleef aan Kameo's kopkam hangen. Die haalden ze er voorzichtig af.

Toen zetten ze alvast een bord klaar voor het ontbijt. Niet het feesteten van morgen, alleen een leeg bord dat op morgen mocht wachten. Kameo keek rond. De slinger hing goed. Het bord stond klaar. De maan scheen naar binnen.

‘Nu kan de ochtend komen,’ zei hij.

‘Die vindt de weg wel,’ antwoordde de uil. Hij streek een scheve ring recht. ‘Ook als jij even niet kijkt.’

Kameo vond dat een grappig idee: een ochtend die heel rustig zijn huis binnen zou lopen.

Hij kroop terug onder zijn deken. Eerst luisterde hij of de uil al buiten was. Toen keek hij nog één keer naar de slinger. De papieren ringen bewogen een beetje in de lucht, alsof ze alvast oefenden met feestvieren.

‘Welterusten, morgen,’ fluisterde Kameo. ‘Ik zie je straks.’

De klok tikte verder zonder dat iemand hem in de gaten hield. De maan schoof langs het raam. Kameo dacht aan zijn vrienden en aan de slinger die nu echt af was. Hij hoefde niets meer klaar te maken.

Toen het licht later zacht door het raam viel, hing de slinger nog precies waar zij hem hadden opgehangen. Het lege bord wachtte op tafel. En Kameo? Die lag nog even lekker in bed voordat zijn verjaardag begon.