Kameo en het kuikentje in de mand

Op de boerderij werd het stil. De koe kauwde nog één laatste hap hooi. De schuurdeur stond op een kier en binnen brandde een warme lamp. Moeder Hen riep haar kuikentjes bij zich.

‘Piep, piep, piep,’ klonk het om haar heen. Ze keek onder haar linker vleugel. Daarna onder haar rechter. ‘Waar is Pip?’

Kameo boog zich naar het stro. ‘Misschien zit hij achter je.’ Maar achter moeder Hen lag alleen een pluimpje. Pip was er niet.

Moeder Hen keek bezorgd naar de schuur. ‘Hij blijft nooit ver weg als het bedtijd is.’

‘Dan zoeken we waar hij het laatst liep,’ zei Kameo. ‘Hier bij de deur beginnen we.’ Hij hield zijn gezicht dicht bij de grond, alsof hij een piepklein geheim wilde lezen.

In het stro stonden afdrukjes van drie kleine tenen. Ze liepen langs een emmer, om een hooibaal heen en naar de plek van de koe.

‘Heb jij Pip gezien?’ vroeg Kameo.

De koe dacht even na. ‘Ik hoorde iets piepen bij de manden. Maar ik dacht dat het de scharnier van de deur was.’

Kameo luisterde. De deur scharnierde niet. Er klonk wel een heel zacht ‘piep’. Toen nog een. Moeder Hen liep meteen naar de manden. Kameo liep achter haar aan, stap voor stap, zodat hij de afdrukjes niet kwijtraakte.

De eerste mand was leeg. In de tweede lagen schone doeken. Uit de derde stak een piepklein geel veertje. ‘Daar!’ fluisterde Kameo.

Pip lag midden in de derde mand, diep in het zachte stro. Hij had zijn snavel onder zijn vleugeltje gestopt en sliep zo vast dat hij zijn moeder niet hoorde.

Moeder Hen boog zich over hem heen. ‘Pip, daar ben je.’

Het kuikentje opende één oog. ‘Ik wilde alleen even voelen of dit stro zacht was,’ mompelde hij. ‘En toen was ik vergeten weer op te staan.’

Kameo moest lachen. ‘Dat is wel een goede test.’

Pip rekte zich uit. Moeder Hen tilde hem voorzichtig uit de mand. De koe keek toe en snoof tevreden. Het piepen dat zij had gehoord was dus toch geen deur geweest. Buiten was de lucht inmiddels donkerblauw geworden.

Moeder Hen bracht Pip naar de andere kuikentjes. Hij schoof ertussen, alsof hij nooit weg was geweest. Onder haar vleugel werd het stil.

‘Hebben jullie hem gevonden?’ vroeg de koe vanuit haar stal.

‘In de zachtste mand,’ antwoordde Kameo.

De koe knikte langzaam. ‘Een uitstekende plek voor een dutje. Alleen wist niemand waar hij was.’

Kameo legde het gele veertje naast de lege mand, zodat hij morgen het juiste spoor nog kon laten zien. Daarna deed hij de schuurdeur zachtjes verder dicht. Binnen hoorde hij een laatste slaperig piepje.

‘Welterusten, Pip. Welterusten allemaal.’

Moeder Hen hield haar vleugels om de kuikentjes heen. Kameo liep over het erf naar huis. Zelfs zijn voetstappen klonken nu zacht in het stro.