Kameo en zijn eerste schooldag

Morgen ging Kameo voor het eerst naar de bosschool. Hij had de school al gezien vanaf het pad: een houten gebouw tussen twee grote bomen. Nu had hij thuis een tekening ervan gemaakt. Op papier zag de deur er kleiner uit dan in het echt.

Naast de tekening stond zijn nieuwe tas. Kameo keek erin. Leeg.

‘Wat moet er ook alweer mee?’ vroeg hij hardop. Hij legde een schrift op de vloer. Een potlood ernaast. Een appel aan de andere kant. Toen keek hij naar zijn tekening. Kon die ook mee? En waar zou hij morgen zitten? Hij wist het nog niet.

Op dat moment klopte Uil aan. ‘Ik kwam je welterusten wensen,’ zei ze. ‘Waarom ligt alles op de grond?’

‘Mijn hoofd heeft meer vragen dan mijn tas spullen heeft,’ zei Kameo.

Uil ging bij hem zitten. ‘Vertel er eens één.’

‘Wat als ik mijn potlood vergeet?’

Uil wees naar het potlood op de vloer. ‘Dat hebben we alvast gevonden.’

‘En mijn schrift?’

‘Dat ligt ernaast.’

Kameo keek. Dat was waar. Zijn spullen waren er al. Ze moesten alleen nog in de tas. Uil stelde voor om ze één voor één te pakken. Niet om alle vragen van morgen vanavond al op te lossen, maar om te zien wat ze nu konden doen.

Kameo pakte eerst het schrift. Daarna het potlood. De appel rolde weg toen hij hem optilde, recht tegen Uils poot. ‘Die wil ook naar school,’ zei Uil.

Ze stopten de appel boven op het schrift, zodat hij niet onderin werd geplet. Kameo legde ook zijn tekening erbij. Misschien kon hij hem aan zijn nieuwe klas laten zien. Daarna sloot hij de tas.

Uil tekende drie kleine plaatjes op een los vel: een schrift, een potlood en een appel. Kameo wees naar de tas. ‘Alle drie zitten erin.’ Hij zette een vinkje naast elk plaatje.

De tas kreeg een plek bij de deur. Kameo keek nog even naar het houten schoolgebouw op zijn tekening. Hij wist nog steeds niet waar hij morgen zou zitten. Maar hij wist wel dat de deur er was, dat hij erheen kon lopen en dat zijn tas klaarstond. Dat voelde al anders dan daarnet.

‘Misschien mag ik morgen naast iemand zitten die ook nieuw is,’ zei Kameo.

‘Dat zou kunnen,’ zei Uil. ‘En anders kun je het vragen als je binnen bent.’

Kameo knikte. Sommige vragen hoorden bij morgen. Voor vanavond waren zijn spullen ingepakt. Hij kroop onder zijn deken en liet de tekening in de tas zitten.

‘Welterusten, Uil.’

‘Welterusten, Kameo. Je tas wacht op je.’

De deur van zijn kamer bleef op een kier. Vanaf zijn bed kon hij de tas bij de voordeur zien staan. Morgen zou hij hem oppakken. Vanavond hoefde hij dat niet meer. Kameo keek nog één keer naar het kleine blad op de sluiting en liet zijn ogen rusten. De bosschool kon rustig tot de ochtend wachten.